Gdy ciało reaguje szybciej niż myśl

🌟 Życzę Wam wszystkim dużo zdrowia i pogodnych dni w Nowym Roku — oraz udanych wędrówek, zarówno tych geograficznych, jak i w świecie myśli oraz emocji 😊

Może to nie jest szczególnie radosny wpis jak na Nowy Rok, ale niesie za sobą ważną myśl: nad swoimi emocjami i problemami mentalnymi można pracować — i realnie poprawiać swój stan psychiczny.

 

• Dla niektórych osób sama świadomość, że ktoś inny zmaga się z podobnymi trudnościami, może być źródłem motywacji do pracy nad sobą. Nawet małe kroki mają znaczenie — wiem to z własnego doświadczenia.

• Nowy Rok może stać się jednym z kamieni milowych na drodze ku zmianie.

 

Poniżej wycinek z mojego życia.

 

W poniedziałek rano miałem jakiś taki sobie humor. Potem otrzymałem wiadomość głosową — od Rudej. Nie lubię wiadomości głosowych, bo albo trzeba być w spokojnym miejscu, żeby ich odsłuchać, albo muszę to zrobić parę razy, żeby wszystkie szczegóły wyłapać, szczególnie gdy jestem w stresie. Do tego po jakimś czasie nie wiadomo już, w której wiadomości była jaka informacja.

Ruda mieszka w lokalu, za który jestem odpowiedzialny. Dlatego najczęściej, gdy przychodzi od niej wiadomość, chodzi o jakiś problem. Dla mnie to stres — myślę, że pogłębiony przez moje cPTSD.

I rzeczywiście, tym razem znów coś było nie tak. Na ścianie pojawił się grzyb. Nie po raz pierwszy. W zeszłym grudniu też był. Jakby o tej porze roku przypominało jej się, że trzeba mnie o tym poinformować — albo jakby sam grzyb miał taki zimowo-mokry nastrój i wtedy wychodził, szukając towarzystwa ludzi. Pokazuje się na ścianie, machając swoimi ciemnymi mackami, a tu nikt go nie rozumie.

W zeszłym roku okazało się, że w dachu była dziura — brakowało dachówki, więc woda lała się, jak chciała. Dach załatano, kawałek ściany odnowiono i przez kilka miesięcy był spokój. To znaczy — dla mnie aż do tego poniedziałku.

W chwili, gdy zobaczyłem zdjęcie grzyba, przez moje ciało przeszła jakaś dziwna fala. Trwało to ułamek sekundy, ale wystarczyło, żebym poczuł jej skutki. Coś ścisnęło mi klatkę piersiową, jakby jakaś pięść wbiła się w żołądek. O skupieniu się na czymkolwiek nie było mowy. Wstałem od biurka i podszedłem do okna.

„Może by się tak zabić” — przeszło mi przez głowę, gdy patrzyłem przez firankę na ulicę.

„Interesujące” — odezwał się inny głos. — „Tak cię to stresuje, że pojawia się myśl o samobójstwie. Ciekawe dlaczego.”

Wiedziałem dlaczego. To wyuczony odruch, jeden z refleksów. Gdy pojawia się problem, można od niego uciec — bo jeśli się zabiję, problem przestanie istnieć. Rozwiązanie proste, choć mało konstruktywne.

Kiedyś próbowałbym uciekać od myśli o grzybie. Ostatnio jednak mam inne podejście — staram się przechodzić do działania. Tak było już w zeszłym roku. Umówiłem się wtedy na oględziny, przygotowałem narzędzia. Teraz też jestem lepiej wyposażony: mam higrometr do ścian, robię zdjęcia, szkice, notatki.

Tej nocy spałem słabo, ale rano pojechałem rowerem do mieszkania Rudej. W drodze było poniżej zera, więc rześkie powietrze starło mi z twarzy resztki snu. Pomierzyłem, pooglądałem dach, porobiłem zdjęcia. Następnym krokiem będzie uporządkowanie materiału i zgłoszenie sprawy do zarządu mieszkań. Kupię też termometr laserowy, żeby łatwiej ustalić, gdzie leży problem. Zaczynam bawić się w detektywa — bo wiem, że jeśli nie będę miał nic konkretnego w ręku, osoby odpowiedzialne za dach łatwo mnie zbyją.

Dopiero potem wróciłem myślami do wywiadu, który oglądałem wcześniej — rozmowy Andrew Hubermana z Davidem Choe. W zasadzie to bardziej monolog artysty niż klasyczny wywiad. Choe opowiada o swoim życiu, płacze, śmieje się. Huberman prawie nie przerywa, jakby nie chciał naruszyć tej narracji. Uważam ten materiał za interesujący — być może wrócę do niego jeszcze, gdy obejrzę całość, bo pozostała mi końcówka.
Tu opis tego wywiadu na Hubermanlab (po angielsku), z linkiem do niego na YT : Hubermanlab-David Choe.

Wywiad nosi tytuł „Transform Pain & Trauma Into Creative Expression” („Zmień ból i traumę w kreatywną ekspresję”). Choe opowiada, że udaje mu się przekształcać trudne emocje w sztukę. Mówi też o wstydzie, który odczuwał, gdy jego prace były odrzucane — a zdarzało się to często. Paradoksalnie właśnie wtedy budziła się w nim nowa energia. „Ja wam pokażę” — mówił sobie — i zamieniał się w pracoholika.

Choe również ma PTSD, a do tego zmaga się z uzależnieniem od hazardu, które stara się trzymać pod kontrolą – czasami używając do tego siły fizycznej przyjaciół.

U mnie wygląda to mniej artystycznie, ale w obliczu problemu z grzybem również przechodzę w tryb działania. Muszę przełączyć kilka kontaktów neuronowych w głowie, wjechać na inne tory myślenia, włączyć inny schemat. Zamiast odrętwienia pojawia się pytanie: „jaki termometr kupić?”. To pozwala mi wyjść z paraliżu.

Choe opowiadał, że rano zakładał hełm „wielkiego artysty”, który pomagał mu wydostać się z marazmu myśli o własnej nieudolności.

Na koniec chodzi właśnie o włączenie odpowiedniego schematu myślenia i odczuwania — bo te dwie rzeczy są ze sobą powiązane. Na tym między innymi polega terapia schematów, ale to już temat na inną okazję.

No i rozpisałem się dzisiaj trochę, w ostatni dzień roku. 

A tu grzyby w parku, bardziej sympatyczne moim zdaniem, niż te na ścianie mieszkania. Są żółte, tak jakby latem nazbierały energii słonecznej na zimę.