Posty

Wyświetlam posty z etykietą emocje

Get High, aktualizacja i koniec zawodów

Obraz
Krótk i wstęp: biorę udział w lokalnych zawodach bouldering owych , w niższej lidze. Moim wymiernym celem było zajęcie miejsca w pierwszych 50% w rankingu. Poza tym traktuję to jako eksperyment, na samym sobie. Zawody trwają cztery tygodnie i właśnie dzisiaj się kończą. Tutaj opisuję ostatnie dwa dni, a wcześniejsze relacje zamieściłem w poprzednich wpisach. O d tygodnia c hodzę na ściankę codziennie, więc moje mięśnie i skóra na dłoniach mają powoli dosyć.   Ś roda (04.11.2026) : Źle spałem w nocy. Obudziłem się koło trzeciej nad ranem i stwierdziłem, że jestem odwodniony. W ypiłem więc chyba z litr ciepłej wod y. Lepiej. Udaje mi się zasnąć, z pomocą NSDR (non sleep deep rest). Wstając rano z łóżka, czuję się trochę połamany. Robię parę porannych ćwiczeń, by sprawdzić, czy nadaję się do użytku, na przykład do wspinaczki dzisiaj. „Dobrze byłoby jeszcze jedną drogę zrobić”, mówię sobie. To dlatego, że wieczorem ktoś zepchnął mnie w rankingu o jedną pozycję w dół. Jeszc...

Get High - po co mi to?

Obraz
Nie wiem, co skusiło mnie do tego. Może były to słowa Amelii, dosyć atrakcyjnej, niebieskookiej artystki. Podszedłem do niej na chwilę, gdy siedziała w kafejce hali boulderingowej, czyli na ściance. – Bierzesz udział? – zapytała po krótkiej, grzecznościowej wymianie zdań. – Nie zastanawiałem się wcale nad tym, a ty? – Też nie wiem, ale w tym roku mają ładniejsze koszulki, lepsze niż w zeszłym roku – powiedziała. – Dla samej koszulki się chyba zgłoszę – dodała. Pogadaliśmy jeszcze chwilę. – Zobaczę te koszulki potem – powiedziałem na koniec i poszedłem się poruszać. Chodziło tu o Get High 2026, czyli coś w rodzaju zawodów w boulderingu w tym klubie. Trzeba zrobić ileś tam dróg, zaznaczyć je samemu na kartce, którą się oddaje po jakimś czasie. Na koniec można coś tam wygrać, jakiś soczek czy nie wiem co. Nigdy mnie coś takiego nie interesowało, więc nie znałem szczegółów. Jak się człowiek zarejestrował za drobną opłatą, to dostawał koszulkę, tyle się dowiedziałem od Amelii. Te drogi z za...

Kontrola myśli i emocji? Ochraniacze II

Obraz
Siedzę przed ekranem komputera, z ręką na myszce – jestem bliski kliknięcia. Chcę sprzedać ochraniacze, takie na golenie, używane na kursach samoobrony lub na treningach sztuk walk. Nie są mi już potrzebne, bo zlikwidowali kurs. Ich sprzedaż wiąże się u mnie z paroma mentalnymi przeszkodami – blokadami – które muszę pokonać. Wspomniałem już o tym w poprzednim wpisie. Walczę i krok po kroku zbliżam się do celu. Jestem już tak daleko, że zrobiłem zdjęcia ochraniaczy, sformułowałem tekst o nich – bliski jestem tego, żeby uaktywnić sprzedaż. Wystarczy tylko najechać myszką na przycisk „Aktywuj sprzedaż”. Potem kliknąć. – Może mi się jednak przydadzą. Może oferują ten kurs znowu – przychodzi mi nagle do głowy. Zamiast więc kliknąć tutaj, wchodzę na stronę klubu sportowego. Nie, tu w okolicy nie ma takiego kursu, jest za to w innym miejscu, choć daleko. – No chyba cię porąbało – myślę sobie – Na pewno tam nie będziesz jeździł, poza tym, to ci na tym kursie wcale nie zależy. Skupiam się na t...

Dlaczego boję się sprzedać ochraniacze?

Obraz
Na stoliku w pokoju obok leżą ochraniacze na golenie, takie, jakich używa się w sztukach walki. Chodziłem krótko na kurs samoobrony w zeszłym roku, więc kupiłem je. Kurs zlikwidowali, między innymi dlatego, że klub sportowy był na granicy upadłości i musiał oszczędzać. Pozostały mi ochraniacze. Użyłem ich może tylko ze trzy razy.  Teraz chcę je sprzedać. W czym problem, czemu o tym piszę? Problem w tym, że coś zaczyna mnie lekko podduszać, gdy tylko pomyślę o wystawieniu ochraniaczy na sprzedaż, o wrzuceniu ogłoszenia do internetu. Zaczynam odczuwać niepokój, pojawia się też coś w rodzaju mrowienia skóry. Biorę kilka głębszych oddechów, ale nacisk na klatce piersiowej nie ustępuje, dochodzi do niego lekki wzrost ciśnienia w okolicach skroni. Wiem, że to lęk. „Muszę się za to zabrać, bo leżą od miesięcy, prawie od roku” – mówię sobie. Czuję spięte ramiona, więc trochę się przeciągam. „Jutro możesz to zrobić, nie śpieszy się”. „No właśnie, nie musisz dzisiaj” – tłumaczę sobie. No i s...

Wybór myśli i emocji?

Obraz
Siedzę w kafejce na ściance (boulderingowej), przede mną filiżanka z kawą. Czuję ramiona, to pewnie przez tę drogę, którą na koniec próbowałem parokrotnie przejść, bezskutecznie. Ćwiczę ją już drugi tydzień. Podejrzewam, że kiedyś ją zrobię, bo widzę postępy. Mimo wszystko, w głowie pojawia się znany monolog. – Nie dałeś rady, a powinieneś, jesteś do niczego. Budzi się uczucie frustracji. A może na odwrót, najpierw czułem frustrację, a potem przyszły te myśli. Koło mojego stolika przechodzi kumpel, który się lepiej wspina. – On ją na pewno zrobił – myślę sobie. Czuję rozgoryczenie. – Czemu mnie nic nie wychodzi – kontynuuje płacz nad sobą. Te myśli są realne, to znaczy, w mojej głowie. Z tym że równocześnie mam inne. – Czym się przejmujesz, po raz pierwszy udało ci się przejść środek tej drogi – mówi głos w głowie. – Poza tym, to robiłeś wcześniej inne ćwiczenia, miałeś zmęczone palce. – Nie wspominając już o tym, że najważniejsze, że tu w ogóle przyjechałeś, poruszałeś się trochę. Mam...

Chaos i medytacja

Obraz
Nadwyrężyłem sobie w sobotę na ściance jeden z mięśni, taki w okolicach biodra. Nie bacząc na to, następnego dnia, w niedzielę, ponownie wybrałem się na ściankę, lekko kuśtykając. Nie chciało mi się siedzieć w domu. „Jakoś ten mięsień rozruszam, poza tym, to będę ostrożny” – powiedziałem sobie. W efekcie ledwie umiałem chodzić, przez następne dwa dni. Tak to jest z mięśniami, czasami jest lepiej po ruchu, czasami jest inaczej. I chyba dlatego, że musiałem siedzieć w domu, obejrzałem sobie kawałek podcastu na temat medytacji, stąd inspiracja na temat tego bloga. Był to wywiad Andrew Hubermana, profesora neurobiologii, z dr. Richardem Davidsonem, profesorem psychologii i psychiatrii z Uniwersytetu Wisconsin–Madison. Jest on pionierem w badaniach naukowych na temat medytacji. Nie jest to streszczenie tego podcastu, tym bardziej że go jeszcze nie obejrzałem do końca, ale parę informacji, które zapamiętałem i parę własnych myśli. Interesuję się trochę tym tematem, a poza tym praktykuję krót...

Racjonalizacja unikania?

Obraz
Czasami zastanawiam się, jak to jest z nieświadomym unikaniem rzeczy, tych, których się obawiamy. Czy rzeczywiście nie zdajemy sobie sprawy z tego, że mentalnie uciekamy od czegoś? Podam przykład, z którym spotkałem się okazyjnie w literaturze. Niektóre osoby wybierają dłuższą drogę, wracając do domu, byle tylko nie przejść koło bramy z agresywnym psem. Gdy je zapytać, dlaczego obierają tę dłuższą drogę, to odpowiedzą, że ta im lepiej odpowiada, bo więcej drzew, bo lubią. Jakiś tam powód znajdą. Nie odpowiedzą jednak, że boją się tego psa, dlatego tamtędy chodzą. – Jak można nie wiedzieć, że się człowiek czegoś obawia? – chodziło mi po głowie kiedyś. – Wiedzą przecież co robią, podejmują racjonalną decyzję: „idę tą drogą”. Teraz wiem, że tego typu mniej lub bardziej świadome unikanie jest czymś naturalnym, bo nie analizujemy każdej naszej decyzji. Jak pada deszcz, to zakładam kurtkę przeciwdeszczową, wychodząc z domu. Przejdzie mi pewnie przez głowę: „nie chcę zmoknąć”, ale najczęściej...

Dlaczego mózg pamięta jedne rzeczy, a innych nie?

Obraz
Stałem oko w oko z żubrem, bo ten podszedł, jak mnie zobaczył. Łypnął na mnie ciemnymi oczami, by po chwili kontynuować szczypanie trawy. Nie byłem ani potencjalnym śniadaniem, ani zagrożeniem. On był trawożerny, a poza tym, to oddzielały nas grube żerdzie płotu. Mimo wszystko odnosiłem wrażenie, że miał mnie na oku. Ja za to miałem się trochę na baczności. Był to młody osobnik. Potężny szef stada stał z dwieście metrów dalej – pod wiatą. W ten deszczowy dzień bardziej interesowało go siano i suche miejsce niż wałęsanie się po terenie lub obserwacja włóczykijów na dwóch nogach. Dla tego młodego byłem jednak godnym zainteresowania obiektem, może jakąś odmianą, choćby tylko przez chwilę. Byłem tam już parę razy, ale te potężne zwierzęta, ważące do 800 kilogramów, za każdym razem wzbudzały we mnie zdrowy respekt. Pewnie dlatego mam je tak dobrze przed oczami. Ciekaw jestem, co one z takich spotkań zapamiętały. Na ścieżce prowadzącej koło ich sporego wybiegu stało parę tablic z przyrodnicz...

Szukanie spokoju ducha?

Obraz
1. Nasze samopoczucie zależy od wielu czynników, nie zawsze mamy nad nimi bezpośrednią kontrolę. Czasami budzimy się już w ponurym humorze. Przyczyny mogą być różne, na przykład:  mamy jakiś konkretny problem: zdrowotny, miłosny albo finansowy czujemy nieokreślony niepokój albo brak energii, szczególnie osoby z depresją czy lękami myśl o pracy napawa niepokojem, bo stres z klientami i paskudny szef Świat jest wtedy szary, brakuje nam energii i motywacji do walki z wyzwaniami nadchodzącego dnia. Ten nastrój nie trwa jednak wiecznie. Zdarzają się chwile, kiedy poczujemy się lepiej. Czasem wystarczy dobra kawa, śpiew ptaków albo słońce po wielu dniach deszczu. Każdy ma swoje małe źródła radości. 2. Najlepiej byłoby pozostać w tym stanie pogody ducha, ale jak każdy pewnie wie, nie jest to proste. Niemniej jednak można pracować nad tym różnymi metodami.  Istotne jest, żeby zwrócić uwagę na stan, w jakim się znajdujemy. Nie tylko, gdy jest negatywny, ale też, gdy jest pozytywny. Mo...

Czy jestem swoim mózgiem z przeszłości?

Obraz
Czy jestem swoim mózgiem z przeszłości? Jak doświadczenia kształtują mózg i jak możemy wpływać na jego przyszłość. Czy jestem tym samym człowiekiem, którym byłem kilka lat temu? Odpowiedź wydaje się oczywista – tak. A jednak mój mózg nie jest dokładnie taki sam. Nauczyłem się nowych rzeczy, o innych zapomniałem – to znaczy, zmieniły się połączenia neuronalne, wzorce aktywności i sposób interpretowania świata. Większość ludzi myśli o swojej psychice: „Jestem, jaki jestem”. Neurobiologia sugeruje bardziej dynamiczne spojrzenie: „Mój mózg składa się z wielu systemów, które można trenować”. To jest ogromna zmiana perspektywy. Osoby po trudnych doświadczeniach często mają tendencję do traktowania swoich reakcji jako części własnej tożsamości: „Taki już jestem – zawsze będę się bał” „Nie potrafię działać pod presją” „Nie mam silnej woli” „Nie umiem ufać ludziom” albo „Ludziom nie można zaufać” Perspektywa neurobiologiczna pozwala zamienić to na: „Mój układ nerwowy nauczył się reagować w taki...

Drzewo i kontekst emocji

Obraz
Takie sobie drzewo – jak to na zdjęciu poniżej – nie jest niezmienne. W zależności od pory roku przebiegają w nim różne procesy. Na wiosnę wypuszcza pąki i liście, przez jego pień przetaczają się drobne strumyki soków, wędrujących od korzeni. Latem i jesienią wytwarza ono nasiona, takie jak kasztany czy żołędzie. W zależności od tego, czy jego gałęzie leżą w słońcu, czy w cieniu, rozpościera się takie drzewo odpowiednio, najczęściej dążąc do źródła energii.  Ukryte korzenie drzewa również nie są bezczynne. Już od wiosny wędrują one pod ziemią w poszukiwaniu wody i minerałów. Zagłębiają się, grubieją albo idą na szerokość. To wprawdzie bardzo powolny proces, ale powstające dzięki niemu zmiany można łatwo zaobserwować z upływem tygodni, przynajmniej gdy chodzi o nadziemną część drzewa. Nasz system nerwowy jest trochę jak las, istnieje w nim wiele pojedynczych systemów nerwowych, każdy żyją trochę jakby własnym życiem. Są one oczywiście połączone, choć nie każdy z każdym. Mają wpływ n...