Boję się sprzedać ochraniacze? Część III i ostatnia

Wspomniałem w dwóch wpisach na blogu o tym, że odczuwam dziwne opory przy sprzedaży ochraniaczy. Chodziło o takie ochraniacze na golenie, używane w sztukach walki lub samoobronie.

Problem w tym, że myśl o ich sprzedaży wiązała się z nieokreślonymi lękami. Nie umiałem się za to zabrać, jakaś wewnętrzna siła mi w tym przeszkadzała. Znajdowałem wymówki, by tego nie zrobić.

(Tu poprzednie wpisy o tym: Ochraniacze I i Ochraniacze II)

Ostatecznie wystawiłem je z opcją osobistego odbioru, bez możliwości wysyłki. Leżały sobie spokojnie w internecie i mało kto się nimi interesował, przez tydzień. Nagle jednak, w piątek koło południa, otrzymałem wiadomość. Napisał do mnie jakiś M, że chce je kupić, za taką cenę, jaką podałem w ogłoszeniu. Odpisałem, że jestem popołudniami. On na to – „Czy mogę przyjść dzisiaj o 18”? „Tak” – brzmiała moja odpowiedź.

Czekałem potem koło tej 18. Na wszelki wypadek przewietrzyłem mieszkanie. Ten M napisał koło 17:50, że spóźni się pół godziny, bo kolejka ma opóźnienia. Dobra – pomyślałem sobie – to tu się często zdarza.

Przyszedł potem, tak jak zapowiadał. Coś tam zagadał z progu – czy też coś trenowałem? No tak, napisałem o tym przy opisie tych ochraniaczy. Był to młody gość, średniego wzrostu, szczupły, w okularach. Wydawał się bardziej zestresowany niż ja. Nawet nie obejrzał dokładnie tych ochraniaczy, a już mi wręczał umówioną sumę. „Przymierz je chociaż” – powiedziałem do niego. Pomogłem mu przy tym, bo nie wiedział za bardzo, jak się je zakłada. Pogadaliśmy chwilę. Zapisał się na kick-boxing – powiedział. Pokazałem mu jak wygodnie wsunąć ochraniacze do plecaka, bo nie zauważył, że można je fajnie poskładać.

Poszedł, a ja pozostałem z dziwnym uczuciem. To może dlatego, że nie lubię być zestresowany. Zapomniałeś o kontrolowanym oddychaniu – powiedziałem sobie z lekkim wyrzutem.

Przeanalizowałem pokrótce własne odczucia. Znowu zrobiłeś coś nie tak – przyszło mi do głowy.

Przecież mogłem swobodniej z nim pogadać, zapytać, co tam robią na tym kick-boxingu. No i pamiętać o tym, jak się w stresującej sytuacji zachować, na przykład nie zapomnieć o kontrolowanym oddechu. Mogłem sobie to zapisać na kartce, przedtem – nie zrobiłem tego.

Taka analiza jest czasami pożyteczna. Zauważyłem bowiem, że zamiast cieszyć się z udanej sprzedaży, przejmuję się tym, że nie do końca zachowałem się tak, jakbym mógł, w idealnym przypadku. Nie była to perfekcyjna sprzedaż. Ten sposób oceny wydarzeń jest typowy dla mojego „starego” schematu myślenia, tego, który moje działanie chętnie krytykuje.

Wiedziałem, że trochę potrwa, zanim mój stary schemat myślenia przestanie się odzywać. Tak już jest – pomyślałem – trzeba odczekać. W międzyczasie mogę się skupić na tym, co zrobiłem dobrze.

To takie moje podejście treningowe, związane z self-compassion. To znaczy, z życzliwością wobec samego siebie. To zarówno zezwalanie sobie na to, żeby popełnić błąd, jak i też umiejętność radości z sukcesów.

Nie muszę przecież za każdym razem udowadniać sobie, że potrafię zachować się idealnie. Wystarczy, że próbuję i że potrafię docenić to, co mi się udało.

 

Jeziorko i czapla siwa